Μηναίο αρχείο: Νοέμβριος 2016

Για παράδειγμα, ‘The shortest straw’ της Metallica απο το CD And justice for all

Εισαγωγή σε σχέση με τη «Κρουστή» χρήση της κιθάρας

Κάθε όργανο έχει τα τεχνικά χαρακτηριστικά του, έτσι και η κιθάρα.
Λόγου αυτού υπάρχουν λειτουργίες οι οποίες είναι κατάλληλες και άλλες πάλι όχι. Πολλές από αυτές που εμείς θεωρούμε ως χαρακτηριστικές, αντιστοιχούν στην πραγματικότητα μονάχα στη συνηθισμένη χρήση του οργάνου.

Εξάλλου, είναι τα όργανα ιστορικών τροποποιήσεων εκτεθειμένα. Λόγο αυτού, μπορεί να αλλάξει ο ρόλος του. Αλλά και τεχνικές αλλαγές μπορούν να έχουν άμεση σχέση στο ρόλο ενός οργάνου. Και τέλους, επειδή οι τεχνικές δεξιότητες των παικτών δεν παραμένουν οι ίδιες.

Κατά συνέπεια, η αλλαγή του ρόλου ενός οργάνου μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας ιστορικής διαδικασίας. Όμως, και η συνθετική πρόθεση είναι δυνατόν. Μόνο ό,τι η γνώση σχετικά του «χαρακτήρα» ενός οργάνου καθιστά τη διαπίστωση των δυνατοτητων του για την αλλαγή του ρόλου του. Αυτή η χρήση ενός οργάνου (εδώ η ηλεκτρική κιθάρα) ονομάζεται «υποκατάσταση».

Παρτιτούρα του „The shortest straw“
με τη γραμμή για κιθάρα

0:16 Ακολουθεί η παρτιτούρα του παραδείγματος „The shortest straw“. Το παράδειγμα ξεκινά στα 16 δευτερόλεπτα.

Παρτιτούρα του 'The shortest straw' με τη γραμμή κιθάρας του James Hetfield

Κατέβασμα πολυμέσου (the shortest straw)
Μέγεθος αρχείου: 456 Kb

Ό φυλλομετρητής σας δεν μπορεί να αλληλεπίδραση με το ηχητικό αρχείο „The shortest straw“ τής Metallica. „Quick Time“ προηυποθείται. Κάντε εδώ κλικ για να κατεβάσετε το Quick Time.

Αποσαφήνιση του όρου «κρουστή χρήση»

Στο παράδειγμα πού ακολουθεί «The shortest straw» σχετίζεται η υποκατάσταση στη λειτουργία του οργάνου. Επίσης, τον όρο «κρουστή χρήση» καταλαβαίνουμε εδώ μεταφορικά. Γιατί, η στενή έννοια του όρου «κρουστή χρήση» σημαίνει τό κυριολεκτικό χτύπημα του οργάνου.

Τα χαρακτηριστικά του ηχητικού αποτελέσματος

Ανεξάρτητα ότι σε αυτό το παράδειγμα η κιθάρα δεν χρησιμοποιείται πραγματικά «κρουστά», η ρυθμική φιγούρα που ηχεί μας θυμίζει τα χαρακτηριστικά του τυμπάνου. Χωρίς αμφιβολία υπάρχουν λόγοι για τους οποίους σκεφτόμαστε το τύμπανο όταν ακούμε την ρυθμική κιθάρα. Το ενα σημαντικό στοιχείο είναι οι επαναλήψεις και το άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η φιγούρα με την οποία εκτελείται ο ρυθμός.

Η επανάληψη των τόνων ως μείωση τους σε εναν μόνο, συμβάλλει στη μίμηση των κρουστών οργάνων. Έχει ως αποτέλεσμα τον εξαιρετικό περιορισμό της μελωδίας ενός οργάνου. Στό παράδειγμα μας έχει τον μελωδικό περιορισμό της κιθάρας. Δηλαδή, η κιθάρα «πλησιάζει» έτσι τα κρουστά όργανα.

Αξιοσημείωτο είναι και τα Powerchords. Λόγο αυτού, ακούγεται η ρυθμική φιγούρα συνολικά πιο «ελαφρά». Οι επαναλαμβανόμενες νότες γίνονται πιο αισθητές. Και τελικά η δυνατότητα αναπαραγωγής είναι γενικά καλύτερη.

Ένα σημαντικό γεγονός ακόμη

Άν και η επιθυμητή μίμηση δεν επιτυγχάνει πάντα λόγω της πραγματικά μεγάλης ποικιλίας των όργάνων, δημιουργούμε ένα τρίτο μή ρεαλιστικό όργανο. Αυτό κάνει δυνατόν να σχεδιάζουμε τη μουσική μας συναρπαστικά.

Ενορχηστρωμένη δυναμική απο τον «Ρίχαρντ Βάγκνερ» μέχρι το «συμφωνικό Heavy Metal»

Εισαγωγή σε σχέση με τη ενορχηστρωμένη δυναμική

Ο όρος δυναμική στη μουσική, αναφέρεται στά διαφορετικά επίπεδα της έντασης όπως εμφανίζονται στις βασικές αξίες και στις αυξήσεις του φόρτε (forte) και του πιάνο (piano). Επίσης, αναφέρεται και στις μεταβάσεις μεταξύ των διαφορετικών αξιών του κρεσέντο (crescrendo) και του ντέκρεσεντο (decrescrendo), αλλα και στον τονισμό (Sforzato).

Όμως υπάρχει μια μικρή διαφορά ανάμεσα της έντασης και του Όγκου. Για παράδειγμα, το ντο «c» (με ίδια ένταση) διαφέρει στον όγκο του, ανάλογα το όργανο που παράγει τον τόνο. Για παράδειγμα τα Βιολοντσέλα, τα Κλα­ρινέ­τα η οι Άρπες.

Φυσικά, τα δύο αυτά φαινόμενα εχουν άμεση σχέση. Λόγου αυτου η σχέση μεταξύ της δυναμικής και της ενορχήστρωσης γίνεται κατανοητή και ειναι σημαντική.

Ενορχηστρωμένη δυναμική στο πλαίσιο του «συμφωνικό Heavy Metal»

Το θεμέλιο της μουσικής μας αποτελούν ο ρυθμός και η δυναμική. Δηλαδή, είναι ουσιώδης σημασίας. Στη μουσική μας η δυναμική δεν μετασχηματιζει και δεν αναδιαμορφώνει μόνο τον ήχο. Η δυναμική μπορεί επίσης να χρησιμοποείται ως ενίσχυση των δομικών στοιχείων. Μπορεί επίσης να ενισχύση την έκφραση μελωδικών, αρμονικών και ρυθμικών ακολουθιών. Εξάλλου μπορεί να διευκρινίσει την δομή στο σύνολο της.

Ενορχηστρωμένη δυναμική έχει ήδη δημιουργηθεί στη σύνθεση. Αυτό σημαίνει οτι ολες οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ιδανική απόδοση έχουν δημιουργηθεί. Λόγου αυτού ειναι η ποιότητα της ορχήστρας και των μεμονωμένων μουσικών της δευτερεύουσας σημασίας.

Ενορχηστρωμένη δυναμική στον «Ρίχαρντ Βάγκνερ»

θα βρείτε ένα από τα πιο καλύτερα παραδείγματα σχετικά αυτού στα έργα του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Λοιπόν, ας κοιταξούμε την παρτιτούρα. Στο πρελούδιο της πρώτης πράξης της όπερας «Το Λυκόφως των Θεών» πραγματοποιείται το forte από 3 όμποε, 3 κλαρινέτα, 2 κόρνα και μία μπάσο τρομπέτα.

Στο 2 μέτρο του παράδειγματος, πραγματοποιείται το piano. Απο 3 μεγάλα φλάουτα, 1 αγγλικό κόρνο, 2 φαγκότα, 2 τενόρο τούμπα, 2 μπάσο τούμπα, 1 κοντραμπάσο και 12 βιολοντσέλα. Η συλλογή των οργάνων κάνουν ακουστό ότι 2 διαφορετικές ομάδες είναι υπεύθυνες για την υλοποίηση του fortepiano των συγχορδιών.
Ανοίγει τη σελίδα με τη παρτιτούρα και το ηχητικό αρχείο

Ή γραφική αναπαράσταση τού πλάτους τής δόνησης

Ακολουθεί η εικόνα με την αναπαράσταση τού πλάτους τής δόνησης.

Ή γραφική αναπαράσταση τού πλάτους τής δόνησης
Κάνει την αδιάσπαστη μετάβαση από το forte στο piano διαφανές. Επειδή το ένα τμήμα οργάνων έχει ανατεθεί με την υλοποίηση τού forte. Και το άλλο τμήμα με την υλοποίηση τού piano. Ή ενορχήστρωση εκτελεί εδώ την λειτουργία της. Καλύπτει αδυναμίες πού μπορούν να δημιουργηθούν στην εκτέλεση. Και ή ενορχηστρωμένη δυναμική επηρεάζει την ηχητική επίδραση. Έτσι, υλοποιούνται εξαιρετικά συγχορδίες από το forte στο piano.

Ή ενορχήστρωση ως «εργαλείο» για την ανάπτυξη τής δομής.

Εισαγωγή σε σχέση με τη ενορχήστρωση ως «εργαλείο»

Ή σημασία τής ενορχήστρωσης ως δημιουργός μορφολογικής δομής είναι δικαιολογημένα μεγάλη. Και ίσως με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ ανιχνεύσιμη.

Βασικά σε σχέση με τη ενορχήστρωση ως «εργαλείο»

έχει το αντίστοιχο της στην μουσική ιδέα. Λοιπόν, ή μορφολογική δομή είναι το εξωτερικό σχήμα τής σύνθεσης. Ενώ, ή μουσική ιδέα το περιεχόμενο. Και ή ενορχήστρωση μπορεί να συμμετέχει σημαντικά στην ανάπτυξη της. Επιπλέον, μπορεί επίσης να κάνει την δομή κατανοητή. είναι ή ηχητική έκφραση τής δομής. Για παράδειγμα, μέσω τού ηχοχρωματικού χαρακτηρισμού των δομικών μερών. Ωστόσο, είναι δυνατόν με την ενορχήστρωση να εμπλουτιστεί μία σύνθεση.

Συμπέρασμα σε σχέση με τη ενορχήστρωση ως «εργαλείο»

Σκέψεις για την μέσω τής ενορχήστρωσης είναι λόγω αυτού δυνατόν. Επιπλέον, κερδίζει ως διαδικασία μίας σύνθεσης ιδιαίτερο νόημα.

Για τον μελλοντικό σχεδιασμό τού Heavy Metal

Εισαγωγή σε σχέση με την επέκταση τού ηχοχώρου

Ή επέκταση τού ηχοχώρου είναι μέσω τής χρήσης των ηχοχρωμάτων δυνατόν. Πρό­κειται για «οραματικούς χώρους». Δηλαδή, για την δυνατότητα να επιτυγχάνονται ηχη­τικοί χώροι μέσω τής επίδρασης τού ήχου. Όμως, ή διατήρηση τής ταυτότητας τού ήχου είναι υψίστης σημασίας.

Βασικές έννοιες σε σχέση με την επέκταση τού ηχοχώρου

Ό ηχοχώρος είναι ένα βασικό γνώρισμα κάθε μουσικής σύνθεσης. Και ή «φυσική» προέκταση ενός μουσικού οργάνου. Επιπλέον, επηρεάζει τις εντυπώσεις τού ακροατή σε σχέση με τον πραγματικό ήχο. Όχι μόνο λόγω των διαφορετικών θέσεων των οργάνων στο χώρο. Αλλά και λόγω τής διαφορετικής ακουστικής παρουσίας τους. Δηλαδή, μερικά όργανα ακούγονται πιο έντονα από κάποια άλλα. Λόγω τού ηχητικού φάσματος τους.

Επιπλέον, είναι και ή ακουστική δομή των εκδηλώσεων σημαντική. Αυτό σημαίνει ότι, από τον συνθέτη σημαντικά αντικείμενα, πρέπει ανάλογα να ενορχηστρωθούν. Δηλαδή, μέσα από την επιλογή τού όργανου, τής έντασης, τής τονικής περιοχής κλπ. να λαμβάνονται ιδιαίτερα υπ΄ όψιν.

Αυτές οι δυνατότητες μπορούν να εφαρμοστούν ανεπιφύλακτα. Ώστε κυριολεκτικά να μην υπάρχει τίποτα πια. Με άλλα λόγια σημαίνει αυτό, την αποκήρυξη νέων ιδεών. Όμως, αρνούνται την φυσική τάση τού ανθρώπου για αλλαγή.

Σύνοψη σε σχέση με την επέκταση τού ηχοχώρου

Λοιπόν, προκαταλήψεις και απόψεις στη μουσική είναι στενά συνδεδεμένες με την ιστορική αλλαγή. Στα πλαίσια τού συμφωνικού Heavy Metal είναι ή αλλαγή των οργάνων ειναι σημαντική για την πρακτική εφαρμογή. Και σε αυτή την αλλαγή δημιουργούνται συστήματα, ταξινομήσεις και όροι. Αλλά και „ηχοχώροι“ και υπό τη χρήση των οργάνων γίνονται ακουστοί.

Μία „μουσική ταυτότητα“ πρέπει να βρίσκεται στο ίδιο ύψος με το πνεύμα τού χρόνου. Αλλοιως είναι καταδικασμένη να απομονωθεί εντός των ορίων τού ηχητικού χώρου. Συνεπώς, το γεγονός αυτό θα έχει την καταστροφή τής „ταυτότητας“ ως αποτέλεσμα. Από την άλλη πλευρά, ή επέκταση τού ηχητικού χώρου διατρέχει τον κίνδυνο να γίνει „άδειο κέλυφος“. Και αυτή είναι ή πρόκληση τής επέκτασης τού ηχητικού χώρου. Επέκταση τού χώρου χωρίς να αγγίζει τον πυρήνα τής ηχητικής ταυτότητας.

Ανάλυση της ρυθμικής ποικιλίας του James Hetfield στο „Hit the lights“

Εισαγωγή σε σχέση με τη ρυθμική ποικιλία του James Hetfield

Ο ρυθμός του James Hetfield, του δαιμόνιου κιθαρίστα των Metallica είναι πλούσιος και εκλεπτυσμένος. Δεν είναι τόσο απλός, όπως ο ρυθμός του Tony Iommi ή του Malcom Young. Αλλά δεν κανει και την εντύπωση της ανεξήγητης πολυπλοκότητας. Κάποιος νόμος πρέπει να λειτουργεί ως βάση.

Πώς αυτό μπορεί να κανονιστεί, δεν είναι πάντα δυνατόν για να λειφθούμε με την πρώτη ακρόαση της σύνθεσης. Όμως, στην του James Hetfield, βρίσκουμε τουλάχιστον ενδείξεις για τη λύση αυτου του προβλήματος. Για το σκοπό αυτό απαιτείται μια προκαταρκτική εξέταση.

Ο ρυθμός, ώς σημαντικό στοιχείο στα έργα του James Hetfield

Από τα πρώτα χρόνια της ροκ μουσικής, ο ρυθμός ήταν απαραίτητο μέρος της κοινής μουσικής γλώσσας των κιθαριστών. Εκτός από ορισμένες φορές δεν είχε καμία σχέση με την μορφή μίας σύνθεσης. Για αυτόν τον λόγο μπορεί εύκολα να αναπαρασταθεί ως ένα σύστημα.

Αυτό δεν ισχύει για τον James Hetfield. Σε αυτόν είναι ο ρυθμός απαραίτητο χαρακτηριστικό τού δικού του στίλ σύνθεσης. Μετατρέπεται σχεδόν πάντα από σύνθεση σε σύνθεση και για αυτό ειναι δύσκολο να αποτελέσει ενα συστηματικό θέμα. Το ίδιο ισχύει επίσης και για τον Malcom Young. Εδώ μιλάμε για AC / DC-like ή ρυθμό. Να μιλήσουμε για KISS-ρυθμό, θα ήταν παράλογο.

Εισαγωγή στη σύνθεση „Hit the lights“ του James Hetfield

Λοιπόν, στο ακόλουθο παράδειγμα θα συζητηθεί μόνο μία ρυθμική αρχή μεταξύ πολλών. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον στον James Hetfield ειναι οι επαναλαμβανόμενες συγκοπικές ρυθμικές φιγούρες (στο ακόλουθο παράδειγμα ειναι σε Οκτάβες) και σε συνδυασμό με απλά και μικτά μέτρα. Η χρήση αυτής της ρυθμικής αρχής κάνει διαφανές τον τρόπο με τον οποίο ο James Hetfield παραδοσιακές ρυθμικές αρχές χρησιμοποιεί και αναπτύζει.

Για το σκοπό αυτό είναι η σύνθεση «Hit the lights» από το CD Kill ’em all από το 1983 κατάλληλη. Επειδή, ο κεντρικός ρόλος της ρυθμικής φιγούρας γίνεται ιδιαίτερα διαφανές στο ακόλουθο απόσπασμα.

Παρτιτούρα του „Hit the lights“
απο τον James Hetfield

2:34 Ακολουθεί το παράδειγμα „Hit the lights“. Ξεκινά στα 2 λεπτά και 34 δευτερόλεπτα

Παρτιτούρα για την κιθάρα του James Hetfield στο 'Hit the lights'

Κατέβασμα πολυμέσου (hit the lights)
Μέγεθος αρχείου: 354 Kb

Ό φυλλομετρητής σας δεν μπορεί να αλληλεπίδραση με το ηχητικό αρχείο „Hit the lights“ τής Metallica. „Quick Time“ προηυποθείται. Κάντε εδώ κλικ για να κατεβάσετε το Quick Time.

 

Ανάλυση της σύνθεσης „Hit the lights“ του James Hetfield

Τα μέτρα 1 – 3 και 4 διαφέρουν ρυθμικά και έχουν διαφορετικά μοτίβα, ενώ η δυναμική και η ενορχήστρωση τους ειναι κοινή. Όπως μπορείτε να δείτε σαφής, είναι το αρμονικό υλικό του αποσπάσματος σχετικά περιορισμένο. Πραγματο- ποιήθηκε από τις συγκοπικές οκτάβες (μέτρα 1-3) και ειδικά από την μελωδική γραμμή του μέτρου 4. Γενικά, χρησιμοποιείται ως εντατικοποίηση τού ήχου και κάνει την αδιάσπαστη μετάβαση στό επόμενο μέτρο δυνατόν.

Αυτή η μέθοδος σύνθεσης είναι προφανώς ο λόγος για την ρυθμική ποικιλία του αποσπάσματος, αλλά και για την ευταξία του. Πολύχρωμη, επειδή η περίεργη στιγμή του μέτρου 4 (εδώ 7/8) δεν κάνει τη ρυθμική λειτουργία πραγματικά αντιληπτή. Σε αντίθεση δημιουργείται η εντύπωση της τάξης από την σαφώς ακουστά αρμονική ζώνη των οκτάβων.

Συμπέρασμα σχετικά της ρυθμικής ποικιλίας του James Hetfield

Για πρώτη φορά στο δημιουργικό έργο του James Hetfield γίνεται η ιδιοφυία του ως κιθαρίστας ρυθμού ακουστή. Και παρόλο τη σύγχυση του παλμού το παίξιμο του ειναι συναρπαστικό.

Συνοπτικά μπορούμε να πούμε ότι ο James Hetfield στη μουσική του επανάσταση καταλαμβάνει ουσιώδη στοιχεία της παράδοσης και κάνει χρήση τους, με εναν τρόπο ο οποίος ηταν ώς τότε άγνωστος.