Αρχείο κατηγορίας: Συμφωνικό Heavy Metal

Σκέψεις για το «Συμφωνικό Heavy Metal». Εδώ η μεταφορά τους στην πραγματικότητα.

Ή ενορχήστρωση ως «εργαλείο» για την ανάπτυξη τής δομής.

Εισαγωγή

Ή ενορχήστρωση ως δημιουργός μορφολογικής δομής είναι ιδιαίτερα σημαντική. Και ίσως με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ ανιχνεύσιμη.

Βασικά στοιχεία

έχει το αντίστοιχο της στην μουσική ιδέα. Λοιπόν, ή μορφολογική δομή είναι το εξωτερικό σχήμα τής σύνθεσης. Ενώ, ή μουσική ιδέα το περιεχόμενο. Και ή ενορχήστρωση μπορεί να συμμετέχει σημαντικά στην ανάπτυξη της.

Μπορεί να την μορφολογική δομή. Πιο συγκεκριμένα τα δομικά μέρη μίας σύνθεσης. Δηλαδή, κάθε δομικό μέρος μπορεί να είναι ξεχωριστά ενορχηστρωμένο. Επίσης, και ή μπορεί να λάβει μέρος στην ανάπτυξη τής δομής. Μέσω αυτής μπορούν να πραγματοποιηθούν μεταβάσεις. Με περισσότερη ή λιγότερη χρωματική αντίθεση. Μπορεί να διακρίνει και να ενώνει. Μάλιστα και σε ένα ευρύτερο πλαίσιο.

Επίσης, μπορεί να κάνει δομικές αρχές ακουστές. Και το αντίστροφο είναι δυνατόν. Για παράδειγμα, 2 δομικά μέρη είναι ίδια. Αυτό μπορεί μέσω τής ενορχήστρωσης να „τυλιχθεί“. Δηλαδή, να μην είναι πια πραγματικά ακουστό. Σε ένα άλλο παράδειγμα είναι 2 δομικά μέρη παρόμοια. Ή ενορχήστρωση μπορεί κάθε δομικό μέρος να κάνει „ορατό“. Και στο επόμενο παράδειγμα είναι 2 δομικά μέρη διαφορετικά. Ή ενορχήστρωση θα μπορούσε να εντατικοποίηση τον ήχο.

Επιπλέον, μπορεί επίσης να κάνει την δομή για τον ακροατή κατανοητή.. Για παράδειγμα, μέσω τού ηχοχρωματικού χαρακτηρισμού των δομικών μερών. Ωστόσο, είναι δυνατόν με την ενορχήστρωση να εμπλουτιστεί μία σύνθεση.

Συμπέρασμα σε σχέση με την ενορχήστρωση ως «εργαλείο»

Λοιπόν, στη μουσική μας [Συμφωνικό Heavy Metal] ή δομή έχει ιδιαίτερο βάρος. Σκέψεις για την δημιουργία τής δομής μέσω τής ενορχήστρωσης είναι λόγω αυτού δυνατόν. Επιπλέον, κερδίζει ως διαδικασία μίας σύνθεσης ιδιαίτερο νόημα. Η ενορχήστρωση μπορεί να θεωρηθεί και ως οδηγός τής εσωτερικής λογικής καθε μουσικής σύνθεσης. Και επομένως σημαντικό „εργαλείο“ για τον σχηματισμό τής δομής. Λόγου αυτου θα πρέπει πάντα να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.

Για τον μελλοντικό σχεδιασμό τού Heavy Metal

Εισαγωγή σε σχέση με την επέκταση τού ηχοχώρου

Ή επέκταση τού ηχοχώρου είναι μέσω τής χρήσης των ηχοχρωμάτων δυνατόν. Πρό­κειται για «οραματικούς χώρους». Δηλαδή, για την δυνατότητα να επιτυγχάνονται ηχη­τικοί χώροι μέσω τής . Όμως, ή διατήρηση τής ταυτότητας τού ήχου είναι υψίστης σημασίας.

Βασικές έννοιες σε σχέση με την επέκταση τού ηχοχώρου

Ό ηχοχώρος είναι ένα βασικό γνώρισμα κάθε μουσικής σύνθεσης. Και ή «φυσική» προέκταση ενός μουσικού οργάνου. Επιπλέον, επηρεάζει τις εντυπώσεις τού ακροατή σε σχέση με τον πραγματικό ήχο. Όχι μόνο λόγω των διαφορετικών θέσεων των οργάνων στο χώρο. Αλλά και λόγω τής διαφορετικής ακουστικής παρουσίας τους. Δηλαδή, μερικά όργανα ακούγονται πιο έντονα από κάποια άλλα. Λόγω τού ηχητικού φάσματος τους.

Επιπλέον, είναι και . Αυτό σημαίνει ότι, από τον συνθέτη σημαντικά αντικείμενα, πρέπει ανάλογα να ενορχηστρωθούν. Δηλαδή, μέσα από την επιλογή τού όργανου, τής έντασης, τής τονικής περιοχής κλπ. να λαμβάνονται ιδιαίτερα υπ΄ όψιν.

Αυτές οι δυνατότητες μπορούν να εφαρμοστούν ανεπιφύλακτα. Ώστε κυριολεκτικά να μην υπάρχει τίποτα πια. Με άλλα λόγια σημαίνει αυτό, την αποκήρυξη νέων ιδεών. Όμως, αρνούνται την φυσική τάση τού ανθρώπου για αλλαγή.

Σύνοψη σε σχέση με την επέκταση τού ηχοχώρου

Λοιπόν, προκαταλήψεις και απόψεις στη μουσική είναι στενά συνδεδεμένες με την ιστορική αλλαγή. Στα πλαίσια τού συμφωνικού Heavy Metal είναι ή αλλαγή των οργάνων ειναι σημαντική για την πρακτική εφαρμογή. Και σε αυτή την αλλαγή δημιουργούνται συστήματα, ταξινομήσεις και όροι. Αλλά και „ηχοχώροι“ και υπό τη χρήση των οργάνων γίνονται ακουστοί.

Μία „μουσική ταυτότητα“ πρέπει να βρίσκεται στο ίδιο ύψος με το πνεύμα τού χρόνου. Αλλοιως είναι καταδικασμένη να απομονωθεί εντός των ορίων τού ηχητικού χώρου. Συνεπώς, το γεγονός αυτό θα έχει την καταστροφή τής „ταυτότητας“ ως αποτέλεσμα. Από την άλλη πλευρά, ή επέκταση τού ηχητικού χώρου διατρέχει τον κίνδυνο να γίνει „άδειο κέλυφος“. Και αυτή είναι ή πρόκληση τής επέκτασης τού ηχητικού χώρου. Επέκταση τού χώρου χωρίς να αγγίζει τον πυρήνα τής ηχητικής ταυτότητας.